ਬਿਸੀਅਰੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵਿਸਧਰ=ਜ਼ਹਿਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਵਿਸਹਰ। ਪੁ: ਪੰਜਾਬੀ, ਬਿਸਅਰ, ਬਿਸੀਆਰ] ਸੱਪ, ਸਰਪ। ਯਥਾ- ‘ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਬਿਸੀਅਰੁ ਡਸੈ ਮਰਿ ਵਾਟ’ (੯੪੨)।