ਬੁਕ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਬੁਕ੍ਹ੍ਹਕਨਂ। ਧਾਤੂ, ਬੁਕ੍ਹ੍ਹਕ=ਭੌਂਕਣਾ। ਪੰਜਾਬੀ, ਬੁੱਕਣਾ=ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਵਾਜ਼ ਕਰਨਾ] ਚਿੰਘਾੜ ਕੇ, ਅਵਾਜ਼ ਕੱਢ ਕੇ। ਯਥਾ- ‘ਅੰਧਾ ਕਿਸ ਨੋ ਬੁਕਿ ਸੁਣਾਵੈ’ (੧੨੮੬)।