ਬੂਝਿ

[ਕ੍ਰਿ:। ਦੇਖੋ, ‘ਬੁਝ ੩.’] ੧. ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮਝ ਕੇ। ਯਥਾ- ‘ਹੁਕਮੁ ਬੂਝਿ ਪਰਮ ਪਦੁ ਪਾਈ’ (੨੯੨)। ੨. [ਸੰ:] ਸਮਝ, ਅਕਲ। ਯਥਾ- ‘ਸਾਚੈ ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਸੇ ਬਾਚੇ ਸਤਿਗੁਰ ਬੂਝ ਬੁਝਾਈ’ (੫੦੪)।