ਬੂਝੈ

[ਕ੍ਰਿ:। ਦੇਖੋ, ‘ਬੁਝ ੩.’] ੧. ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਯਥਾ- ‘ਸੋ ਬੂਝੈ ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਬੁਝਾਏ’ (੧੧੭੫)। ੨. [ਦੇਖੋ, ‘ਬੁਝ ੨.’] ਬੁਝ ਜਾਵੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਯਥਾ- ‘ਹਉਮੈ ਬੂਝੈ ਤਾ ਦਰੁ ਸੂਝੈ’ (੪੬੬)।