ਬੇਧੀਐ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵੇਧਨ=ਪ੍ਰੋ ਸੱਟਣਾ। ਪੰਜਾਬੀ, ਬੇਧਣਾ, ਵਿੰਨ੍ਹਣਾ] ਵਿੰਨ੍ਹਿਆ, ਵਿੰਨ੍ਹੀਏ। ਯਥਾ- ‘ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਬੇਧਿਆ ਆਪਿ ਮੁਰਾਰਿ’ (੧੫੩), ਤਥਾ-’ਇਹੁ ਜਗੁ ਬੇਧਿਆ ਭਾਈ’ (੩੩੩)।