ਬੈਠ

[ਕ੍ਰਿ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਬੈਠਣਾ ਤੋਂ ਬੈਠ=ਬੈਠ ਜਾਹ] ੧. ਬੈਠ, ਬੈਠ ਕੇ। ਯਥਾ- ‘ਬੈਠਿ ਸਿੰਘੁ ਘਰਿ ਪਾਨ’ (੪੭੭)। ੨. [ਬੈਠਣ ਤੋਂ ਭਾਵ ਮੁਕ ਜਾਣ ਦਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ] ਮੁੱਕ, ਅੰਤ, ਛੇਕੜ। ਦੇਖੋ, ‘ਬਰਕਸ’

« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ