ਬੈਹਣਾ

[ਸੰ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਬਹਣਾ, ਬੈਠਣਾ; ਇਸ ਤੋਂ ਬੈਹਣਾ=ਬੈਠਣ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਾਲਾ] ਜਿਸ ਪਰ ਬੈਠਾ ਜਾਵੇ, ਤਖ਼ਤ, ਸਿੰਘਾਸਣ। ਯਥਾ- ‘ਸੋ ਟਿਕਾ ਸੋ ਬੈਹਣਾ ਸੋਈ ਦੀਬਾਣੁ’ (੯੬੮), ਆਸਨੁ। ਤਥਾ-’ਸਾਧ ਸੰਗਿ ਜਿਨ ਬੈਹਣੇ’ (੧੩੨)।