ਬੰਕੁੜਾ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵਂਕ] ਸੁੰਦਰ। ਯਥਾ- ‘ਕਮਰਿ ਕਟਾਰਾ ਬੰਕੁੜਾ’ (੯੫੬)। ਦੇਖੋ, ‘ਬੰਕੇ’