ਬੰਦਕ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵਂਦਨ=ਮੱਥਾ ਟੇਕਣਾ। ਕ, ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰਤੇ] ਉਸਤਤੀ ਸਹਿਤ ਨਮਸ਼ਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਬੰਦਕ ਹੋਇ ਬੰਧ ਸੁਧਿ ਲਹੈ’ (੩੪੨), ਭਾਵ ਜੋ ਸ਼ਰਣਾਗਤ ਭਗਤ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿੱਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।