ਭਸਮੜਿ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਭਸਮਨ੍ਹ੍ਹ=ਸੁਆਹ। ਪੰਜਾਬੀ, ਮੜ=ਢੇਰ] ਸੁਆਹ ਦਾ ਢੇਰ। ਯਥਾ: ‘ਹੋਇ ਭਸਮੜਿ ਭਉਰੁ ਸਿਧਾਇਆ’ (੪੬੪), ਜਦ ਭੌਰ ਨਿਕਲਿਆ ਤਦ (ਦੇਹ) ਸੁਆਹ ਦੀ ਢੇਰੀ ਹੋ ਗਈ।