ਭਸੂ

[ਸੰ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਭਸ ਭਸੂ। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਭਸਮਿਨ੍ਹ੍ਹ] ਸੁਆਹ, ਖੇਹ। ਯਥਾ- ‘ਹਭੇ ਭਸੁ ਪੁਣੇਦੇ ਵਤਨੁ’ (੯੬੩)। ਸਾਰੇ ਮਿੱਟੀ ਛਾਣਦੇ ਫਿਰਨ, ਭਾਵ ਕੁਛ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇਂ ਤਾਂ। ਤਥਾ-’ਭਸੂ ਹੂ ਭਸੁ ਖੇਹ’ (੧੨੪੦)।