ਭਾਖਿ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਭਾਸ਼੍ਹ੍ਹ=ਕਹਿਣਾ। ਪੰਜਾਬੀ, ਭਾਖਣਾ] ਕਹੁ। ਯਥਾ- ‘ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਅਖਰ ਦੁਇ ਭਾਖਿ’ (੩੨੯)। ੨. ਭਖਦੇ ਹਨ। ਯਥਾ- ‘ਬਹੁ ਜੋਨੀ ਦੁਰਗੰਧ ਭਾਖੁ’ (੯੯੭)। ੩. [ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਭਕਸ਼=ਖਾਣਾ। ਪੰਜਾਬੀ, ਭੱਖਣਾ] ਖਾਵੈ। ਯਥਾ- ‘ਭਾਖਿ ਲੇ ਪੰਚੈ ਹੋਇ ਸਬੂਰੀ’ (੧੧੫੮), ਤਥਾ-’ਬਿਪੁ ਨ ਕੋਊ ਭਾਖੈ’ (੩੮੩), ਇਥੇ ਵੀ ਕਈ ਵੇਰ ‘ਕਹੇ’ ਅਰਥ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।