ਭਾਨੈ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਭਂਜਨਂ। ਪੰਜਾਬੀ, ਭੰਨਣਾ ਤੋਂ ਭੰਨੈ ਤੇ ਭਾਨੈ] ੧. ਭੰਨਦਾ, ਵਿਅਰਥ ਗੁਆਉਂਦਾ। ਯਥਾ- ‘ਘਾਲ ਨ ਭਾਨੈ ਅੰਤਰਿ ਬਿਧਿ ਜਾਨੈ’ (੬੧੪)। ੨. [ਦੇਖੋ, ‘ਭਾਣੀ’] ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਯਥਾ- ‘ਦਾਨੁ ਦੇਹਿ ਪ੍ਰਭ ਭਾਨੈ’ (੬੧੩) ।