ਭਾਵਾ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਭਾਵ=ਪਿਆਰ। ਪੰਜਾਬੀ ਕ੍ਰਿਯਾ, ਭਾਵਣਾ, ਭਾਉਣਾ=ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਣਾ, ਚੰਗਾ ਲੱਗਣਾ] ਚੰਗਾ ਲੱਗਾ। ਯਥਾ- ‘ਜਾ ਤਿਸੁ ਭਾਵਾ ਤਦ ਹੀ ਗਾਵਾ’ (੫੯੯)।