ਭੁਇ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਦੂ:=ਪ੍ਰਿਥਵੀ। ਪੰਜਾਬੀ, ਭੋਂ, ਭੁੰਇ, ਭੁਇ, ਭੁਈਂ] ਯਥਾ- ‘ਲਾਗਤ ਹੀ ਭੁਇ ਮਿਲਿ ਗਇਆ’ (੧੩੭੨), ਤਥਾ-’ਅਖਰ ਬਿਰਖ ਬਾਗ ਭੁਇ ਚੋਖੀ’ (੩੫੪)। ਦੇਖੋ, ‘ਅਖਰ ੪.’