ਭੈ ਭਾਇ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਭਯ, ਭਾਵ। ਪੰਜਾਬੀ, ਭੈ, ਭਾਇ] ਡਰ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ। ਯਥਾ- ‘ਭੈ ਭਾਇ ਸੀਗਾਰੁ ਬਣਾਏ’ (੧੧੨), ਤਥਾ-’ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰੀਤਿ ਸਦਾ ਧਿਆਈਐ ਭੈ ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਦ੍ਰਿੜਾਵਣਿਆ’ (੧੧੨)।

« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ