ਭੰਙ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਭੰਙ੍ਹ੍ਹਗ] ਟੁੱਟਣ, ਵਿਘਨ, ਨਾਸ। ਯਥਾ- ‘ਬਹੁੜਿ ਨ ਹੋਵੀ ਭੰਙੁ’ (੭੩੨)।