ਭੰਞ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਭਞ੍ਹ੍ਹਜ=ਤੋੜਨਾ] ੧. ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਆਮਰਦਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਗੁਰਿ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀਓ ਹਰਿ ਭੰਞੁ’ (੧੧੭੯), ਗੁਰੂ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ (ਹਰਿ) ਜੋ ਯਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ੨. [ਸੰਪ੍ਰਦਾ] ਭਜਨ। ਯਥਾ- ‘ਗੁਰਿ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀਓ ਹਰਿ ਭੰਞੁ’ (੧੧੭੯), ਗੁਰੂ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਹਰਿ ਦੇ ਭਜਨ ਦਾ।