ਮਟ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮਠ=ਜੋਗੀਆਂ ਜਗਿਆਸੂਆਂ ਦੀ ਥਾਂ] ੧. ਉਹ ਥਾਂ ਜਿਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਅਭਿਆਸ ਜਾਂ ਸੰਥਾ ਘੋਖੀ ਜਾਵੇ, ਕੋਠਾ, ਮੜ੍ਹਾ, ਨਿਵਾਸ ਅਸਥਾਨ। ਮਟ ਕਰਨਾ=ਨਿਵਾਸ ਕਰਨਾ। ਯਥਾ- ‘ਚਹੁ ਮਹਿ ਏਕੈ ਮਟੁ ਹੈ ਕੀਆ’ (੮੮੬), ਚਾਰ (ਜਾਤਾਂ) ਵਿਖੇ ਇਕ ਨੇ ਹੀ ਕੋਠਾ ਉਪਲਖਤ ਨਿਵਾਸ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤਥਾ-’ਤਹਾ ਕਬੀਰੈ ਮਟੁ ਕੀਆ ਖੋਜਤ ਮੁਨਿ ਜਨ ਬਾਟ’ (੧੩੭੨)। ੨. [ਪੰਜਾਬੀ] ਮਟ, ਵੱਡਾ ਸਾਰਾ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ।