ਮਨਮੁਖੀ

[ਸੰ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਮਨ + ਮੁਖ + ੀ। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮਨਸ੍ਹ੍ਹ। ਮੁਖ] ੧. (ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਤੋਂ) ਬੇਮੁਖਾਂ ਨੇ। ੨. ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਮਗਰ ਟੁਰਨ ਵਾਲਾ ਬੇਮੁਹਾਰਾ। ੩. ਦੀਖ੍ਯਾ ਰਹਿਤ। ਯਥਾ: ‘ਮਨਮੁਖੀ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ’ (੪੬੭)। ੪. ਮਨ ਅਤੇ ਮੁਖ ਨਾਲ। ਯਥਾ- ‘ਧਿਆਇ ਸੋ ਪ੍ਰਭੂ ਮਨ ਮੁਖੀ’।