ਮਰੰਤੀ

[ਗੁ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਮਾਰੰਤੀ, ਮਰੰਤੀ] ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ। ਯਥਾ- ‘ਲਾਜ ਮਰੰਤੀ ਮਰਿ ਗਈ’ (੯੩੧)।