ਮਾਠਿ

[ਗੁ:। ਪੁ: ਪੰਜਾਬੀ] ਸਫ਼ਾਈ ਕਰ ਕੇ, ਘੋਟ ਕੇ। ਯਥਾ- ‘ਮਾਠਿ ਗੁੰਦਾਈ ਪਟੀਆ ਭਰੀਐ ਮਾਗ ਸੰਧੂਰੇ’ (੫੫੮), ਅਰਥਾਤ ਸਫ਼ਾਈ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਬੀ ਬਣਾਈਆਂ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸੰਧੀ ਦੀ ਸੰਧੂਰੀ ਮਾਂਗ ਬੀ ਭਰਾਈ ਪਰ ‘ਅਗੈ ਗਈ ਨ ਮੰਨੀਆ ਮਰਉ ਵਿਸੂਰਿ ਵਿਸੂਰੇ’ (੫੫੮)।