[email protected]
ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ
logout

ਮਾਨੁਖ੍ਯੰ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮਨੁਸ੍ਯੰ] ਮਨੁੱਖ, ਇਨਸਾਨ। ਯਥਾ- ‘ਗਣ ਗੰਧਰਬ ਦੇਵ ਮਾਨੁਖੰ੍ਹ ਪਸੁ ਪੰਖੀ ਬਿਮੋਹਨਹ’ (੧੩੫੮)।

ਸ੍ਰੋਤ: ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸ਼ਬਦਾਰਥ
ਬਦਲਵੇਂ ਮਤਲਬ:
  • ਮਾਨੁਖ੍ਯ
    ਸੰ. ਮਨੁਸ- ਮਨੁਸ਼੍ਯ- ਮਾਨੁਸ- ਮਾਨੁਸ਼੍ਯ. ਸੰਗ੍ਯਾ- ਆਦਮੀ. ਮਨੁੱਖ. ਮਾਨੁਖ ਕੀ ਟੇਕ ਬ੍ਰਿਥੀ ਸਭ ਜਾਨੁ." (ਸੁਖਮਨੀ) "ਪਰਸ ਮਾਨੁਖ੍ਯ ਦੇਹੰ ਮਲੀਣੰ." (ਗਾਥਾ) ੨. ਚਾਰਹੱਥਭਰ. ਦੇਖੋ
« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ

ਮੇਰੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਲੇਖ

No bookmark found