ਮਾੜੜੀਐ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮੰਡਪ। ਹਿੰਦੀ, ਮੰਡਵਾ, ਮੰਡੂਆ। ਡੋਮ ਭਾਸ਼ਾ, ਮਾੜਵ। ਪੰਜਾਬੀ, ਮਾੜੀ। ਰੀਐ=ੜੀਐ, ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰਤੇ] ਅਟਾਰੀ ਵਾਲਾ, ਦਸਮ ਦੁਆਰ ਵਾਲਾ ਬੈਕੁੰਠ ਵ ਸਤਿਸੰਗ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨਿਵਾਸ ਵਾਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਪਿਰੁ ਉਚੜੀਐ ਮਾੜੜੀਐ ਤਿਹੁ ਲੋਆ ਸਿਰਤਾਜਾ ਰਾਮ’ (੭੬੫), ਪਤੀ ਉੱਚੀ ਮਾੜੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ ਹੈ।

« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ