ਮਿਥਿਆ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮਿਥਿਆ] ੧. ਝੂਠੇ, ਨਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ। ਯਥਾ- ‘ਮਿਥਿਆ ਤਨੁ ਧਨੁ ਕੁਟੰਬੁ ਸਬਾਇਆ’ (੨੬੮)। ੨. ਵਿਅਰਥ, ਜ਼ਾਇਆ। ਯਥਾ- ‘ਬਿਨੁ ਬੂਝੇ ਮਿਥਿਆ ਸਭ ਭਏ’ (੨੬੯)।