ਮਿਸਟਾਏ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮਿਸ੍ਟ] ਮਿੱਠੇ ਖੰਡ ਦੇ ਸੁਆਦ ਵਾਲੇ। ਯਥਾ- ‘ਬਹੁ ਬਿੰਜਨ ਮਿਸਟਾਏ’ (੧੨੬੬)।