ਮੁਸਫ

[ਸੰ:। ਅਰਬੀ, ਮੁਨਸਿਫ਼] ਮੁਨਸਿਫ਼, ਨਿਆਇ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋ ਹਾਕਮ ਨਿਯਤ ਹੋਵੇ। ਯਥਾ: ‘ਨਉ ਡਾਡੀ ਦਸ ਮੁੰਸਫ ਧਾਵਹਿ ਰਈਅਤਿ ਬਸਨ ਨ ਦੇਹੀ’ (੭੯੩), ਨੌਂ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ (ਜਰੀਬ ਕਸ਼, ਨੌਂ ਗੋਲਕ) ਅਰ ਦਸ (ਇੰਦ੍ਰਿਯ) ਅਦਾਲਤ ਹਨ; ਅਰਥਾਤ ਆਪਣੇ ਔਜ਼ਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਪ ਕੇ ਦੈਵੀ ਗੁਣ-ਰੂਪੀ ਰਈਅਤ ਨੂੰ ਉਜਾੜਦੇ ਹਨ।