ਮੁੰਢਹੁ

[ਸੰ:। ਦੇਖੋ, ‘ਮੁਢ’।] ਆਦਿ ਤੇ, ਮੂਲ ਤੇ। ਯਥਾ- ‘ਮੁੰਢਹੁ ਭੁਲੇ ਮੁੰਢ ਤੇ’ (੩੧੫), ਮੁੰਢਹੁ ਦਾ ਭਾਵ ‘ਬਿਲਕੁਲ’ ਬੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।