ਮੁੰਢਾਹੂ

[ਸੰ:। ਦੇਖੋ, ‘ਮੁਢ’। ਆਹੁ ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰਤੇ] ਮੁੱਢ ਤੇ, ਜੜ੍ਹ ਤੇ। ਯਥਾ- ‘ਪੇਡੁ ਮੁੰਢਾਹੂੰ ਕਟਿਆ ਤਿਸੁ ਡਾਲ ਸੁਕੰਦੇ’ (੩੦੬)।