ਰਾਂਗਿ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਰਗ] ੧. ਰੰਗ, ਵੰਨ। ਯਥਾ- ‘ਕਾਪੜੁ ਕਾਠੁ ਰੰਗਾਇਆ ਰਾਂਗਿ’ (੧੨੪੩), ਤਥਾ-’ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਂਗਿ ਘਣੌ ਅਤਿ ਰੂੜੌ’ (੧੩੩੧), ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੰਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ। ੨. [ਗੁ:] ਰੰਗ ਵਾਲੇ। ਯਥਾ- ‘ਹਰਿ ਰੰਗ ਰਾਂਗ ਭਏ ਮਨ ਲਾਲਾ’ (੧੨੨੨)।