ਰੁਨਾ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਰੋਦਨਂ। ਪੰਜਾਬੀ, ਰੋਣਾ] ਰੋਇਆ। ਯਥਾ- ‘ਇਕੁ ਨ ਰੁੰਨਾ ਮੇਰੇ ਤਨ ਕਾ ਬਿਰਹਾ ਜਿਨਿ ਹਉ ਪਿਰਹੁ ਵਿਛੋੜੀ’ (੫੫੮)।