ਰੂੜੋ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਰੂਢ਼=ਕਲੀ ਦਾ ਖਿੜਾਉ। ਪੁ: ਪੰਜਾਬੀ, ਰੂੜ੍ਹਾ=ਸੁੰਦਰ, ਉਜਾਗਰ] ਸੁੰਦਰ। ਯਥਾ- ‘ਰੂੜੋ ਠਾਕੁਰ ਮਾਹਰੋ ਰੂੜੀ ਗੁਰ ਬਾਣੀ’ (੪੨੧)।