ਰੋਲ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਰੂ=ਸ਼ਬਦ ਕਰਨਾ ਧਾਤੂ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ, ਰੌਲਾ] ੧. ਰੌਲਾ, ਸ਼ੋਰ, ਘਮਸਾਨ। ਯਥਾ- ‘ਘਰਿ ਦਰਿ ਸਾਚਾ ਨਾਹੀ ਰੋਲੁ’ (੯੦੫), ਭਾਵ ਸੰਤਾਂ ਦਾ (ਘਰ) ਸਰੂਪ ਤੇ (ਦਰ) ਗਿਆਨ ਰੂਪੀ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੁਝ ਰੌਲਾ ਨਹੀਂ। ਤਥਾ-’ਸਬਦੁ ਨ ਸੁਣਈ ਬਹੁ ਰੋਲ ਘਚੋਲਾ’ (੩੧੩), ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਰੌਲੇ (ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ) ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ੨. ਭੁਲਾਵਾ। ਯਥਾ- ‘ਮਿਲੇ ਨਹੀ ਹਰਿ ਰੋਲੁ’ (੧੩੧੭), ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ (ਰੋਲ) ਭੁਲਾਵਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿਆ।