[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਲਘੁ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਲਹੁਯ। ਹਿੰਦੀ, ਲਹੁਰੀ। ਪੰਜਾਬੀ, ਲਹੁਰੀ, ਲਹੁੜੀ। ਦੇਖੋ, ‘ਲਉਡਾ’] ਨਿੱਕੀ, ਸੂਖਮ, ਭਾਵ ਆਤਮ ਵਿਸ਼ੈਣੀ ਬੁੱਧੀ। ਯਥਾ- ‘ਲਹੁਰੀ ਸੰਗਿ ਭਈ ਅਬ ਮੇਰੈ’ (੪੮੩), ਭਾਵ ਜੋ ਬੁਧੀ ਆਤਮ ਵਿਸ਼ੈਣੀ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਈ ਅਰ ਵਡੀ ਜੋ ਜਗਤਾਕਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਰੰਡੀ ਹੋ ਗਈ। ਤਥਾ-’ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਜਬ ਲਹੁਰੀ ਆਈ ਬਡੀ ਕਾ ਸੁਹਾਗੁ ਟਰਿਓ’ (੪੮੩)।
ਸ੍ਰੋਤ: ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸ਼ਬਦਾਰਥ
« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ