[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਧਾਤੂ, ਲਟ੍ਹ੍ਹ=ਬੱਚੇ ਵਾਂਙੂ ਹੋਣਾ। ਪੰਜਾਬੀ, ਲਾਟੂ = ਬੱਚੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਖੇਲ੍ਹਣ] ਇਕ ਗੋਲ ਨੋਕਦਾਰ ਮਿੱਟੀ ਯਾ ਲਕੜੀ ਦਾ ਖਿਲੌਣਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਾਲਕ ਚੁਟਕੀ ਨਾਲ ਯਾ ਜਾਲੀ (ਰੱਸੀ) ਚਾੜ੍ਹ ਕੇ ਜ਼ਿਮੀਂ ਤੇ ਛੱਡਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਭੌਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਯਥਾ- ‘ਲਾਟੂ ਮਾਧਾਣੀਆ ਅਨਗਾਹ’ (੪੬੫)।
ਸ੍ਰੋਤ: ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸ਼ਬਦਾਰਥ
« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ