ਲਾਵੀ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਧਾਤੂ, ਲੂ=ਕਟਣਾ ਤੋਂ ਲਾਵਕ=ਕਟਣ ਵਾਲਾ। ਪੰਜਾਬੀ, ਲਾਵੀ] ਖੇਤ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਲਾਵੀ ਲੁਣਿਆ ਖੇਤੁ’ (੭੫), ਲਾਵਿਆਂ ਨੇ (ਯਮਾਂ ਨੇ) (ਸਰੀਰ ਰੂਪੀ) ਖੇਤ ਕੱਟ ਲੀਤਾ।