[ਸੰ:। ਦੇਖੋ, ‘ਲਿਵ’। ਤਾਰ] ੧. ਕਿਸੇ ਇਕ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਣਾ। ਯਥਾ- ‘ਜੇ ਲਾਇ ਰਹਾ ਲਿਵ ਤਾਰ’ (੧), ਜੇ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਬਿਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਲਾਵਾਂ। ੨. ਇਕ ਰਸ ਬਿਰਤੀ ਦਾ ਜੁੜਨਾ, ਤੇਲ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਙੂ ਪ੍ਰਵਾਹ ਬਿਰਤੀ ਦਾ। ਯਥਾ- ‘ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਮੂਲੁ ਸਿਖਰਿ ਲਿਵ ਤਾਰੈ’ (੮੪੦), ਤੇਰ੍ਹਵੀਂ (ਥਿੱਤ ਦੁਆਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਰੂਪੀ ਖਾਰੇ) ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ (ਇਕ) ਬ੍ਰਿਛ ਹੈ (ਸਤਸੰਗ ਰੂਪੀ), (ਉਸ ਬ੍ਰਿੱਛ ਦਾ) ਮੂਲ ਹੈ (ਅੰਮ੍ਰਿਤ) ਨਾਮ, ਤੇ (ਉਸ ਦੀ) (ਸਿਖਰ) ਚੋਟੀ ਹੈ ਲਿਵ ਦੀ ਤਾਰ।
ਸ੍ਰੋਤ: ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸ਼ਬਦਾਰਥ
« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ