ਵਿਸਟੁ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵਿਸ੍ਟ] ੧. ਵਿਆਪਕ, ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ। ੨. [ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਵਿਸ੍ਹ੍ਹਿਸ੍ਟਿ=ਘੱਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਅਵਿਸਿਟ੍ਹ੍ਹਠ। ਪੰਜਾਬੀ, ਬਸਿਠ, ਬਸੀਠ, ਬਸੀਠ, ਵਿਸਟ] ਵਿਚੋਲਾ, ਮੇਲ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਵਿਸਟੁ ਗੁਰੂ ਮੈ ਪਾਇਆ’ (੩੧੩)।