ਸਉਣ

[ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸ਼ਕੁਨ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਸਉਣ] ਸਗੁਣ। ਯਥਾ- ‘ਸੋਈ ਸਾਸਤੁ ਸਉਣੁ ਸੋਈ’ (੪੮), ਤਥਾ-’ਛਨਿਛਰ ਵਾਰਿ ਸਉਣ ਸਾਸਤ ਬੀਚਾਰੁ’ (੮੪੧), ਭਾਵ ਇਹ ਕਿ ਛਨਿਛਰਵਾਰ ਨੂੰ ਕ੍ਰੂਰ ਵਾਰ ਜਾਣ ਕੇ ਸ਼ਗਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ (ਤੇਲ ਆਦਿ ਦੇਂਦੇ ਹਨ)।