ਸਉਤੁ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸ+ਪੁਤ੍ਰ। ਪੰਜਾਬੀ, ਸਉਤਰਾ, ਸਉਤ=ਪੁਤ੍ਰ ਵਾਲਾ] ਸ੍ਰੌਤਾ, ਪੁਤ੍ਰ ਵਾਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਜਿਨਿ ਕੀਨੋ ਸਉਤੁ ਬਿਧਾਤਾ’ (੫੩੨)।