ਸਖ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸ਼ੰਖ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਸੰਖ] ੧. ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਸਿਪ ਜਾਤੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਗੋਲ ਮੋਲ ਘੋਗਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫੂਕ ਮਾਰਿਆਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਬਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਿੰਦੂ ਸਿੱਖ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਵੇਲੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਯਥਾ- ‘ਰਹੁ ਰੇ ਸੰਖ ਮਝੂਰਿ’ (੧੩੭੧)। ੨. [ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸਙ੍ਹ੍ਹਖ੍ਯਾ] ਗਿਣਤੀ। ਯਥਾ- ‘ਸੰਖ ਅਸੰਖ’ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬੇਗਿਣਤ।