ਸਗਵੀ

[ਗੁ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਸ+ਗੁਣਾਂ+ਵਾਲੀ ਦਾ ਸੰਖੇਪ। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸ+ਗੁਣ] ੧. ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਉਂ ਕੀ ਤਿਉਂ, ਓਹੋ। ੨. [ਅ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਸਗੋਂ, ਸਗਮਾਂ, ਸਗਵਾ] ਪਰ, ਕਿੰਤੂ, ਲੇਕਿਨ, ਵਧ ਕੇ ਉਲਟ। ਯਥਾ: ‘ਛਪੜਿ ਨਾਤੈ ਸਗਵੀ ਮਲੁ ਲਾਏ’ (੧੪੦), ਟੋਭੇ ਵਾ ਛਪੜ ਨ੍ਹਾਤਿਆਂ ਉਲਟੀ ਮੈਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਇਕੁਰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਭੀ ਉਲਟਾ ਦੁਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।