ਸਗਾਰਵਾ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸੁ+ਗੋਰਵੰ। ਸਹਸਕ੍ਰਿਤ, ਗਾਰਵ*] ਭਾਰੀ, ਵੱਡਾ, ਸਫਲ, ਪੂਰਾ ਪੂਰਾ ਸਫਲ ਹੋਣਾ। ਯਥਾ- ‘ਮਨੁ ਤਨੁ ਤਾਮਿ ਸਗਾਰਵਾ’ (੧੩੧੭), ਕਈ ਗ੍ਯਾਨੀ ਐਉਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ-’ਮਨੁ ਤਨੁ ਤਾਮਿਸ ਗਾਰਵਾ’ (੧੩੧੭), ਭਾਵ ਮਨ ਤਨ ਵਿੱਚੋਂ ਤਮੋ ਗੁਣ ਨੂੰ ਗਾਲ੍ਹਾਂ। *ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਿੱਚ ਗੌਰਵ ਪਦ ਦੀ ਥਾਂ ਗਾਰਵ ਭਟਾਂ ਨੇ ਹੀ ਵਰਤਿਆ ਹੈ । ਯਥਾ: ‘ਧਨਹ ਕਿਆ ਗਾਰਵ ਦਿਜੈ।’