ਸਚਾਵਾ

[ਗੁ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਸਚ+ਵਾਲਾ ਦਾ ਸੰਖੇਪ] ਸੱਚ ਵਾਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਏਹੁ ਸਚਾਵਾਂ ਸਾਜੁ’ (੧੩੮੩)।