ਸਡੁ

[ਸੰ:। ਅਰਬੀ, ਸ਼ੁਦਾ। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸ਼ਬ੍ਹ੍ਹਦ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਸਦ। ਪੰਜਾਬੀ, ਸੱਦ*] ੧. ਅਵਾਜ਼, ਬੁਲਾਵਾ। ਯਥਾ- ‘ਫਰੀਦਾ ਗੋਰ ਨਿਮਾਣੀ ਸਡੁ ਕਰੇ’ (੧੧੮੨), ਕਬਰ ਵਿਚਾਰੀ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ‘ਹੇ ਨਿਘਰੇ! ਘਰ ਵਿਖੇ ਆ, ਕਿਉਂ ਨਿਘਰਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ? ੧੬੭ ੨. [ਸਡ=ਸਬਦ, ਸਦ=ਸੱਡ] ਛੰਦ, ਕੀਰਤੀ। ਤਥਾ-’ਭੇਰੀ ਸਡੋ ਰਡ’ (੧੩੮੦)। ਦੇਖੋ, ‘ਹਡ’ *ਬਹਾਵਲਪੁਰ ਮੁਲਤਾਨ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ‘ਦਦੇ’ ਨੂੰ ‘ਡਡੇ’ ਵਾਂਙੂ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਕੁਰ ਦੁਖ ਨੂੰ ਡੁਖ, ਸਦ ਨੂੰ ਸਡ। ਸਡ ਕਰ ਆ = ਬੁਲਾਇਆ।