ਸਤਿ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸਤ] ੧. ਤ੍ਰੈਕਾਲ ਇਕ ਰਸ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ। ਯਥਾ- ‘ਸਤਿ ਸਰੂਪੁ ਰਿਦੈ ਜਿਨਿ ਮਾਨਿਆ’ (੨੮੫)। ੨. ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ। ਯਥਾ- ‘ਬੇਣੀ ਤ ਸੰਗਮੁ ਸਤ ਸਤੇ’ (੬੮੮), ਤ੍ਰਿਬੇਣੀ ਦਾ ਇਕੱਠ ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਤੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਹੈ। ੩. ਸੱਚ। ਯਥਾ- ‘ਸਤਿਜੁਗਿ ਸਤੁ ਤੇਤਾ ਜੁਗੀ’ (੩੪੬)। ੪. ਠੀਕ। ੫. ਭਲ੍ਯਾਈ, ਭਾਵ ਦਾਨ। ਯਥਾ- ‘ਸਤੀ ਪਾਪੁ ਕਰਿ ਸਤੁ ਕਮਾਹਿ’ (੯੫੧), (ਕਲਜੁਗ ਵਿੱਚ) ਦਾਨੀ ਪਾਪ ਦਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ੬. ਨੇਕੀ, ਭਾਵ ਪਤਿਬ੍ਰਤ ਧਰਮ। ਯਥਾ- ‘ਬਿਨੁ ਸਤ ਸਤੀ ਹੋਇ ਕੈਸੇ ਨਾਰਿ’ (੩੨੮)। ੭. ਮੋਖ। ਯਥਾ- ‘ਨਾ ਸਤਿ ਮੂੰਡ ਮੂੰਡਾਈ ਕੇਸੀ’ (੯੫੨), ਸਿਰ ਦੇ ਕੇਸ ਮੁਨਾਵਣ ਤੇ {ਸਤ} ਮੋਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ੮. [ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸਪ੍ਤ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਸਤ੍ਤ। ਪੰਜਾਬੀ, ਸਤ] ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਤ, ੭। ਦੇਖੋ, ‘ਸਤ ਸੀਕਾ’