ਸਤ੍ਯ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ] ਯਥਾਰਥ, ਸੱਚਾ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ। ਯਥਾ- ‘ਸਾਧ ਸੰਗ ਸ੍ਨੇਹ ਸਤਿੰ੍ਹ॥ ਸੁਖ੍ਯੰ ਬਸੰਤਿ ਨਾਨਕਹ’ (੧੩੫੪), ਸਾਧ ਸੰਗ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੀ ਯਥਾਰਥ ਵਸਤੂ ਹੈ (ਕਿਉਂ ਜੋ ਸਿਮਰਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਕੇ) ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸੀਦਾ ਹੈ।