ਸਮੁਲਵੈ

[ਕ੍ਰਿ:। ਡੋਮ ਭਾਸ਼ਾ, ਸੰ + ਉਤ + ਲਮੇ*] ਉੱਚੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਯਥਾ- ‘ਹਰਿ ਪਰਸਿਓ ਕਲੁ ਸਮੁਲਵੈ’ (੧੩੯੨)। *ਲਵਣਾ, ਲੌਂਣਾ=ਪੁਰਾਤਨ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ-ਲਉਂ ਲਉਂ ਕਿਉਂ ਪਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।