ਸਵਦ

[ਕ੍ਰਿ:। ਫ਼ਾਰਸੀ, ਸ਼੍ਵੱਦ*] ਹੋਵੇਗਾ, ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਯਥਾ- ‘ਚੂੰ ਸਵਦ ਤਕਬੀਰ’ (੭੨੧), ਜਦ ਮੌਤ ਦਾ ਵੇਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਤਦ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ)। ਦੇਖੋ, ‘ਤਕਬੀਰ’ *’ਸ਼ੁਦਨ’ ਮਸਦਰ ਦਾ ‘ਸ਼ਵਦ’ ਮੁਜ਼ਾਰਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਵਰਤਮਾਨ ਤੇ ਭਵਿਖ੍ਯਤ ਦੋਹਾਂ ਤੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।