ਸਵਲੀ

[ਗੁ:। ਪੰਜਾਬੀ] ਸਸਤੀ, ਨਫੇਵੰਦੀ*, ਸੋਹਣੀ। ਯਥਾ- ‘ਹਰਿ ਲਦੇ ਖੇਪ ਸਵਲੀ’ (੭੯)। *ਸ+ਵੇਲੀ=ਜੋ ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਖ਼ਰੀਦੀ ਜਾਏ, ਜੈਸੇ ਫ਼ਸਲ ਦੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਕਣਕ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਸਸਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸੇ ਵਰਤਾਉ ਤੋਂ ਸਵੱਲੀ ਦਾ ਆਮ ਅਰਥ ਸਸਤਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।